ksiegarnia-fachowa.pl
wprowadź własne kryteria wyszukiwania książek: (jak szukać?)
Twój koszyk:   0 zł   zamówienie wysyłkowe >>>
Strona główna > opis książki

UZNAWANIE I WYKONYWANIE ORZECZEŃ W SPRAWACH CYWILNYCH W UNII EUROPEJSKIEJ


FRĄCKOWIAK-ADAMSKA A.

wydawnictwo: WOLTERS KLUWER , rok wydania 2017, wydanie I

cena netto: 223.80 Twoja cena  212,61 zł + 5% vat - dodaj do koszyka

Uznawanie i wykonywanie orzeczeń w sprawach cywilnych w Unii Europejskiej


Książka przedstawia uporządkowaną i przystępną analizę unijnych aktów regulujących współpracę sądów w sprawach cywilnych. Przeanalizowano w niej 13 rozporządzeń unijnych zawierających klauzulę uznawania orzeczeń w sprawach cywilnych i handlowych, w tym rozporządzenia Bruksela I, Bruksela I bis, Bruksela II bis oraz ponad 150 interpretujących je orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. 

W opracowaniu zaprezentowano m.in:

  • powiązania między przepisami o uznawaniu orzeczeń a regulacjami dotyczącymi jurysdykcji, doręczeń, przeprowadzania dowodów i egzekucji;
  • zakresy zastosowania poszczególnych rozporządzeń i powiązania między nimi;
  • kluczowe dla tematyki pojęcie orzeczenia sądu krajowego oraz trzy mechanizmy uznawania i wykonywania orzeczeń.

Systemowe spojrzenie na swobodny przepływ orzeczeń w Unii Europejskiej prowadzi autorkę do postulatu radykalnej reformy w tym zakresie i przyjęcia jednej klauzuli uznawania.

Publikacja jest przeznaczona dla praktyków prawa: sędziów, adwokatów, radców prawnych, którzy w swojej pracy zawodowej spotykają się ze sprawami z elementem transgranicznym. Będzie przydatna również dla komorników w zakresie wykonywania przez nich orzeczeń innych państw Unii Europejskiej.


Wykaz skrótów
Przedmowa
Wstęp

Rozdział I
Geneza i specyfika europejskiej przestrzeni sądowej
1. Ewolucja zasady wzajemnego uznawania orzeczeń cywilnych w UE
1.1. Konwencja brukselska (1968) i konwencja z Lugano (1988)
1.2. Działania w latach 80. i pierwszej połowie lat 90. XX w.
1.3. Traktat z Amsterdamu i szczyt w Tampere
1.4. Działania prawodawcze w XXI w.
1.4.1. Prawo pochodne z zakresu współpracy sądów w sprawach cywilnych przyjęte w latach 2000-2016
1.4.2. Przegląd chronologiczny rozporządzeń zawierających klauzulę uznawania orzeczeń przyjętych w latach 2000-2016
2. Zróżnicowany stopień wzajemnego uznawania w europejskiej przestrzeni sądowej
2.1. Pojęcie europejskiej przestrzeni sądowej
2.2. Wzajemne zaufanie jako podstawa EPS
3. Aktualne kompetencje Unii do regulowania wzajemnego uznawania orzeczeń
3.1. Kompetencje wewnętrzne Unii dotyczące współpracy sądów w sprawach cywilnych
3.2. Wzmocniona współpraca
3.3. Kompetencje Unii do zawierania umów międzynarodowych dotyczących współpracy sądów w sprawach cywilnych
3.4. Podsumowanie

Rozdział II
Konieczność zapewnienia skuteczności prawa unijnego - wykładnia autonomiczna i zakaz naruszania effet utile rozporządzeń unijnych
1. Uwagi wstępne
1.1. Autonomia proceduralna państw członkowskich versus skuteczność prawa unijnego
1.2. Specyfika pytań prejudycjalnych w zakresie współpracy sądów w sprawach cywilnych
2. Autonomiczna wykładnia prawa unijnego
2.1. Pojęcia autonomiczne
2.2. Sposób przeprowadzania wykładni autonomicznej
2.3. Aspekt negatywny wykładni autonomicznej
2.3.1. Wykładnia w oderwaniu od prawa krajowego
2.3.2. Wykładnia w oderwaniu od przepisów unijnych dotyczących innych polityk
2.3.3. Wykładnia w oderwaniu od przepisów unijnych dotyczących innych zagadnień z zakresu współpracy sądów w sprawach cywilnych
2.4. Aspekt pozytywny wykładni autonomicznej
2.4.1. Systematyka/kontekst rozporządzenia
2.4.1.1. Kontekst danego rozporządzenia
2.4.1.2. Szersze postrzeganie kontekstu - zalążki wykładni systemowej
2.4.2. Cele europejskiej przestrzeni sądowej w sprawach cywilnych - cele poszczególnych rozporządzeń
2.4.2.1. Cele konwencji brukselskiej i rozporządzeń Bruksela I i I bis
2.4.2.2. Cele rozporządzenia Bruksela II bis
2.4.2.3. Cele rozporządzenia o alimentach (4/2009)
2.4.2.4. Podsumowanie
2.5. Wykładnia w poszanowaniu praw podstawowych
3. Zakaz naruszania skuteczności (effet utile) rozporządzeń unijnych
3.1. Sprawy, w których Bruksela I ma zastosowanie, ale stosuje się krajowe przepisy proceduralne
3.2. Sprawy, w których rozporządzenie Bruksela I ma zastosowanie, ale pierwszeństwo ma umowa międzynarodowa
3.3. Sprawy, w których rozporządzenie Bruksela I nie ma zastosowania
3.4. Zakaz naruszania skuteczności rozporządzenia Bruksela II bis

Rozdział III
Uznawanie i wykonywanie orzeczeń na tle innych unijnych regulacji dotyczących współpracy sądów w sprawach cywilnych
1. Wzajemne uznawanie a harmonizacja przepisów dotyczących jurysdykcji
1.1. Równoległe regulowanie jurysdykcji i uznawania orzeczeń
1.2. Regulacja jurysdykcji jako warunek konieczny uznawania orzeczeń
1.3. Ogólny zarys regulacji dotyczących jurysdykcji i mechanizmów jej kontroli
1.3.1. Równouprawnienie sądów do badania jurysdykcji i zakaz kontroli jurysdykcji przez sądy innych państw członkowskich
1.3.2. Rozporządzenie Bruksela I
1.3.3. Rozporządzenie Bruksela II bis
1.3.4. Alimenty
1.3.5. Dziedziczenie
1.4. Kontrola jurysdykcji i dopuszczalności postępowania
1.5. Przepisy dotyczące zawisłości sprawy (lis pendens)
1.5.1. Podstawowe cechy instytucji lis pendens
1.5.2. Odstępstwo od zasady chronologii powództw na gruncie rozporządzenia Bruksela I
1.5.3. Powiązanie zasady lis pendens z uznawaniem orzeczeń
2. Wzajemne uznawanie orzeczeń a inne regulacje dotyczące współpracy sądów
2.1. Uwagi wstępne
2.2. Przeprowadzanie dowodów w innym państwie członkowskim
2.3. Doręczenie dokumentów
2.3.1. Uwagi wstępne
2.3.2. Rozporządzenie 1393/2007
2.3.2.1. Metody doręczeń
2.3.2.2. Możliwość odmowy przyjęcia dokumentu
2.3.3. Doręczanie dokumentu wszczynającego postępowanie w razie braku adresu pozwanego
2.3.4. Kilkukrotna kontrola prawidłowości doręczenia dokumentu wszczynającego postępowanie w przypadku orzeczenia zaocznego
2.3.4.1. Kontrola przed wydaniem orzeczenia
2.3.4.2. Kontrola po wydaniu orzeczenia
3. Wpływ regulacji dotyczących wzajemnego uznawania orzeczeń na krajowe postępowania egzekucyjne

Rozdział IV
Materialny, czasowy i terytorialny zakres zastosowania zasady wzajemnego uznawania w sprawach cywilnych i handlowych
1. Uwagi wstępne
2. Kolejność zastosowania aktów przy określaniu podstawy prawnej uznawania
2.1. Ustalenie, czy państwa, których sprawa dotyczy, nie są związane konwencją międzynarodową mającą pierwszeństwo w stosunku do prawa unijnego
2.1.1. Konwencje mogące wejść w zbieg z rozporządzeniem Bruksela I
2.1.2. Konwencje mogące wejść w zbieg z rozporządzeniem Bruksela II bis
2.1.3. Konwencje mogące wejść w zbieg z rozporządzeniem o alimentach
2.1.4. Konwencje mogące wejść w zbieg z rozporządzeniem o dziedziczeniu
2.2. Ustalenie, czy orzeczenie dotyczy sprawy cywilnej i handlowej wchodzącej w zakres prawa unijnego
2.3. Ustalenie, czy państwa związane są dwu- lub wielostronną umową międzynarodową łączącą państwo wydania i państwo wykonania orzeczenia
2.4. Ustalenie, czy uznanie/wykonanie jest możliwe na podstawie prawa państwa uznania/wykonania orzeczenia
3. Materialny (przedmiotowy) zakres zastosowania unijnej zasady wzajemnego uznawania orzeczeń
3.1. Uwagi wstępne
3.2. Wymóg transgraniczności sprawy
3.3. Sprawy cywilne i handlowe w rozporządzeniu Bruksela I
3.3.1. Uwagi wstępne
3.3.2. Autonomiczne pojęcie prawa unijnego
3.3.3. Wyłączenie sporów o charakterze publicznoprawnym
3.3.4. Autonomiczne pojęcie władztwa publicznego
3.3.5. Badanie charakteru stosunku prawnego i przedmiotu sporu
3.3.6. Określenie charakteru sporu w przypadku wielości stosunków prawnych
3.3.6.1. Powiązanie z roszczeniem o charakterze publicznoprawnym
3.3.6.2. Powiązanie z roszczeniem objętym wyjątkiem z art. 1 ust. 2 rozporządzenia Bruksela I
3.3.6.3. Środki tymczasowe
3.3.6.4. Kary pieniężne/grzywny przymuszające do wykonania orzeczenia sądowego
3.3.7. Roszczenia pieniężne bezsporne i drobne
3.3.7.1. Roszczenia pieniężne bezsporne
3.3.7.2. Fakultatywne procedury europejskie dla transgranicznych bezspornych roszczeń pieniężnych oraz drobnych roszczeń
3.4. Sprawy małżeńskie i odpowiedzialności rodzicielskiej
3.4.1. Sprawy małżeńskie
3.4.1.1. Przyjęcie, że pojęcie małżeństwa ma autonomiczny unijny charakter
3.4.1.2. Przyjęcie, że małżeństwo jest definiowane z odesłaniem do przepisów krajowych
3.4.1.3. Podsumowanie
3.4.2. Sprawy dotyczące odpowiedzialności rodzicielskiej
3.4.3. Dwa mechanizmy uznawania/wykonalności orzeczeń w rozporządzeniu Bruksela II bis
3.5. Sprawy z zakresu obowiązków alimentacyjnych wynikających ze stosunku rodzinnego, pokrewieństwa, małżeństwa lub powinowactwa
3.6. Sprawy z zakresu testamentów i dziedziczenia, w tym obowiązków alimentacyjnych powstających w związku ze śmiercią
3.7. Sprawy z zakresu upadłości, układów i innych podobnych postępowań
3.8. Sprawy z zakresu stosunków majątkowych wynikających z małżeństwa lub związku uznawanego za mający skutki porównywalne do skutków małżeństwa
3.9. Dziedziny nieobjęte unijną zasadą wzajemnego uznawania orzeczeń
3.9.1. Sprawy z zakresu stanu cywilnego, zdolności prawnej lub zdolności do czynności prawnych osób fizycznych
3.9.2. Ubezpieczenia społeczne
3.9.3. Sądownictwo polubowne
3.9.3.1. Uwagi wstępne
3.9.3.2. Kwestie związane z sądownictwem polubownym objęte zakresem zastosowania rozporządzenia Bruksela I
3.9.3.3. Zapis na sąd polubowny jako kwestia wstępna
3.9.3.4. Zakaz prowadzenia postępowań przed sądami ze względu na zapis na sąd polubowny
3.9.3.5. Wyłączenie dotyczące arbitrażu w rozporządzeniu Bruksela I bis
3.9.3.6. Podsumowanie
4. Zakres terytorialny zastosowania zasady wzajemnego uznawania
4.1. Uwagi wstępne
4.2. Specjalna pozycja Danii, Irlandii i Zjednoczonego Królestwa
4.2.1. Specjalna pozycja Zjednoczonego Królestwa i Irlandii
4.2.2. Specjalna pozycja Danii
5. Zakres czasowy stosowania zasady wzajemnego uznawania
5.1. Uwagi wstępne
5.2. Rozpoczęcie stosowania rozporządzeń
5.3. Klauzule przejściowe
5.4. Równoczesne stosowanie rozporządzeń w przypadku ich przekształceń
5.5. Wejście w życie rozporządzeń w nowych państwach członkowskich

Rozdział V
Formalny zakres zastosowania zasady wzajemnego uznawania orzeczeń - pojęcie orzeczenia wydanego przez sąd
1. Uwagi wstępne
2. Pojęcie sądu państwa członkowskiego
2.1. Autonomiczność i różnorodność pojęcia "sąd"
2.2. Wykluczenie sądów międzynarodowych i polubownych
2.3. Pojęcie sądu w poszczególnych rozporządzeniach
2.3.1. Pojęcie sądu w rozporządzeniach Bruksela I i I bis oraz w rozporządzeniu o ETE
2.3.1.1. Sąd państwa członkowskiego
2.3.1.2. Sądy wspólne dla kilku państw członkowskich
2.3.2. Pojęcie sądu w rozporządzeniach Bruksela II bis, o ENZ i upadłościowych
2.3.3. Pojęcie sądu w rozporządzeniach o alimentach, o dziedziczeniu, o stosunkach majątkowych wynikających z małżeństw lub zarejestrowanych związków partnerskich oraz o środkach ochrony
2.3.3.1. Dwuelementowa definicja
2.3.3.2. Pojęcie sądu w rozporządzeniu o alimentach
2.3.3.3. Pojęcie sądu w rozporządzeniu o dziedziczeniu
2.3.3.4. Pojęcie sądu w rozporządzeniach o stosunkach majątkowych
2.3.3.5. Pojęcie organu wydającego w rozporządzeniu o środkach ochrony w sprawach cywilnych
2.3.3.6. Podsumowanie
3. Pojęcie orzeczenia
3.1. Uwagi wstępne
3.2. Autonomiczna i szeroka interpretacja pojęcia "orzeczenie" w rozporządzeniach Bruksela I i I bis
3.3. Ogólne wymogi dotyczące orzeczenia sądowego na gruncie rozporządzenia Bruksela I
3.3.1. Wymóg "rozstrzygania przez sąd"
3.3.2. Wymóg kontradyktoryjności zaistniałej lub potencjalnej
3.4. Pojęcie orzeczenia - rodzaje orzeczeń objętych klauzulą uznawania
3.4.1. Orzeczenia dotyczące dowodów
3.4.2. Środki tymczasowe
3.4.2.1. Uwagi wstępne
3.4.2.2. Środki tymczasowe wydawane przez sąd mający jurysdykcję w sprawie głównej
3.4.2.3. Środki tymczasowe wydawane przez sąd niemający jurysdykcji w sprawie głównej
3.4.2.4. Ustalenie, czy środek został zarządzony przez sąd mający właściwość do rozpoznania sprawy co do istoty
3.4.3. Orzeczenia rozstrzygające o jurysdykcji międzynarodowej
3.4.3.1. Orzeczenia stwierdzające niewłaściwość sądu
3.4.3.2. Orzeczenia zakazujące stronie prowadzenia postępowań przed innymi sądami
3.4.4. Orzeczenia nakładające kary, sankcje i grzywny - wymóg ostatecznego określenia wysokości kary pieniężnej
3.4.5. Orzeczenia o orzeczeniach

Rozdział VI
Trzy mechanizmy uznawania i stwierdzania wykonalności orzeczeń cywilnych w UE oraz skutek uznania
1. Uwagi wstępne
2. Grupa aktów realizujących model z rozporządzenia Bruksela I (grupa I)
2.1. Uznawanie orzeczeń - powoływanie się na orzeczenie przed sądem lub organem innego państwa członkowskiego
2.2. Stwierdzanie wykonalności
2.2.1. Wymóg wykonalności przy stwierdzaniu wykonalności i wykonywaniu orzeczeń
2.2.2. Wniosek o stwierdzenie wykonalności
2.2.3. Postępowanie
2.3. Sposoby obrony przed uznaniem i stwierdzeniem wykonalności
2.3.1. Uwagi ogólne
2.3.2. Przegląd przesłanek odmowy uznania i stwierdzenia wykonalności
2.3.3. Charakter podstaw odmowy uznania/stwierdzenia wykonalności orzeczenia
2.3.4. Zakaz stosowania przesłanek odmowy w sposób dyskryminujący
2.3.5. Oczywista sprzeczność uznania z porządkiem publicznym
2.3.5.1. Treść pojęcia "porządek publiczny"
2.3.5.2. Powiązanie klauzuli porządku publicznego z zakazem kontroli merytorycznej orzeczeń
2.3.5.3. Nieproporcjonalne ograniczenie prawa podstawowego jako podstawa odmowy uznania orzeczenia
2.3.5.4. Uwzględnienie dobra dziecka w klauzuli porządku publicznego na gruncie rozporządzenia Bruksela II bis
2.3.6. Naruszenie prawa do obrony w przypadku wyroku zaocznego
2.3.6.1. Ewolucja przesłanki odmowy uznania orzeczenia ze względu na naruszenie prawa do obrony
2.3.6.2. Warunki zastosowania art. 34 pkt 2 rozporządzenia Bruksela I
2.3.7. Sprzeczność z innym orzeczeniem
2.3.8. Dodatkowa podstawa odmowy uznania orzeczeń na gruncie rozporządzeń Bruksela I i I bis - naruszenie niektórych przepisów o jurysdykcji
2.3.8.1. Naruszenie przepisów jurysdykcyjnych chroniących słabszą stronę umowy
2.3.8.2. Naruszenie przepisów dotyczących jurysdykcji wyłącznej
2.3.9. Dodatkowe przesłanki odmowy w sprawach odpowiedzialności rodzicielskiej (rozporządzenie Bruksela II bis)
3. Grupa aktów wprowadzających automatyczne i bezwarunkowe uznanie (grupa II)
3.1. Uwagi wstępne
3.2. Warunki zastosowania mechanizmu automatycznej wykonalności orzeczeń dotyczących prawa do kontaktów z dzieckiem i powrotu dziecka
3.3. Normy minimalne dotyczące zagwarantowania sprawiedliwego procesu
3.4. Charakter zaświadczenia i centralna rola sądów wydających orzeczenie
3.5. Automatyczne uznawanie i wykonalność orzeczeń
3.6. Sposoby obrony przed orzeczeniem
4. Grupa aktów realizujących model Bruksela I bis (grupa III)
4.1. Uwagi wstępne
4.2. Rozporządzenie Bruksela I bis
4.3. Rozporządzenie o środkach ochrony w sprawach cywilnych
5. Skutek uznania
5.1. Uwagi wstępne
5.2. Wykonalność a prawomocność
5.3. Zasada rozszerzenia skutków
5.4. Powaga rzeczy osądzonej
5.5. Dostosowanie środka lub orzeczenia nieznanego w państwie wykonania
5.6. Skutek orzeczeń dotyczących unijnych i krajowych znaków towarowych

Zakończenie
Bibliografia
Akty prawne
Orzecznictwo


520 stron, Format: 15.0x21.0cm, oprawa twarda

Po otrzymaniu zamówienia poinformujemy,
czy wybrany tytuł polskojęzyczny lub anglojęzyczny jest aktualnie na półce księgarni.

 
Wszelkie prawa zastrzeżone PROPRESS sp. z o.o. 2012-2018